Kad su se 21. studenog 1964., nakon dvomjesečnog rada, koncilski oci razišli, nad njihovom se radošću, usprkos tradicionalnom blještavilu zaključnog zasjedanja, bila nadvila sjena. Istina, sretno su usvojili Konstituciju o Crkvi za čiju se jezgru nauk o kolegijalitetu biskupa kao bitnom elementu ustrojstva Crkve većina njih tako odlučno borila. Isto tako su već praktički imali gotov dekret o ekumenizmu koji se u usporedbi s učiteljskim izjavama iz vremena pape Pija smije nazvati upravo revolucionarnim dokumentom: iz njega je proizišao potpuno novi stav prema odijeljenoj kršćanskoj braći, i to ne samo s obzirom na Crkve Istoka (…)